Мина Милева и Весела Казакова се режисерското дуо кое стои зад документарниот филм „Ѕверот е се уште жив“, кој во Бугарија предизвика оган и пламен од реакции поради специфичноста на темата која ја обработува – комунистичкото минато на Бугарија.

Двете режисерки беа присутни на прес-конференцијата по вчерашната проекција на нивниот документарец и на интересен начин го објаснија патот по кој нивните филмови се пробиле од цензура до фаза на популарност во Бугарија.

-Се работи за комплексна тема. Речиси сите прогресивни луѓе сакаат да се гледаат како социјалисти. Јас живеам во Англија многу години и често се расправам со т.н „Шампањ – социјалисти“, високообразувани интелектуалци, со кои се прашуваме дали социјализмот е воопшто возможен и економски одржлив. Нашата основна премиса е да се спојат приказните од луѓето во Бугарија за кои никој не знае, заедно со проучување на марксистичките идеи, и формите на пораз на идеите на социјализмот низ светот. Исто така, значајна тема на филмот е прашањето зошто комунизмот и социјализмот не се изучуваат правилно во Бугарија – објасни Мина Милева.

Весела Казакова пак, раскажа дека во Бугарија, покрај проекциите на филмот во кино, имале и неколку проекции по универзитетите, кои што резултирале во жолчни дискусии со младите луѓе кои го доживувале филмот доста емотивно, посебно младите левичари кои не знаеле ништо за бугарското минато.

Интересно за овој филм е што цензурата од државата, всушност, им помогнала да се популаризираат. Нивниот прв филм, „Чичко Тони“ бил отворено цензуриран и не се прикажувал никаде во Бугарија, па тие едноставно се концентрирале на странските фестивали и го поставиле филмот на Јутјуб.

-Со овој филм пак, стратегијата на естаблишментот беше филмот едноставно да се игнорира и без да го добие потребното внимание, проекциите да станат неодржливи. Така беше се додека филмот не се прикажа во прајм-тајм терминот на телевизија. Тоа беше проследено со оган на социјалните мрежи, на Фејсбук и Твитер, каде што навистина се случуваше војна. Бугарската социјалистичка партија излезе со една изјава во која бараше да бидеме цензурирани и аболицирани… Со тоа практично ни направија услуга, бидејќи ако немаа реакција, немаше да се направи толку голем импакт за филмот. Оттогаш сите во Бугарија почнаа да одат на проекциите – објасни Мина Милева.

Проблемот го лоцираат во тоа што во Бугарија не минала низ процес на лустрација, па, според нив, огромен процент од актуелните функционери во Бугарија се кадри од КГБ, а нивниот личен придонес кон расветлувањето на минатото е нивната вистинска артистичка вокација.

-Филмот потегна многу емоции и реакции кај гледачите во Бугарија. Многу луѓе почнаа во нас да гледаат активисти, што беше изненадувачки за нас одеднаш да се најдеме во таа улога. Но сметам дека со овој филм го најдовме вистинскиот правец во нашата работа – заклучи Весела Казакова.